Ve www.cuil.com sahnede.. Adını duyunca bir çok kişi heyecanlandı belki. Aslında heyecanı adından değil de haberlere konu olma şeklinden dolaı yarattı bence: " Google'a rakip arama motoru!"..
Haber başlığı böyle ancak sistemin kurucularının fikrine göre de bu böyle.. Onlar Google'dan daha güvenilir sonuçlar getirdiklerini iddia ediyorlar. Sonuçta bu arama motorunu yazanlar da Google'da görev yapmış ve bu arama motoru teknolojisine uzak kişiler değiller. Bu nedenle neden olmasın diyorum.

Diğer yandan da Google'a rakip olmanın kolay iş olmadığını örneklerden gördük. Kalitesini çok uzun zaman önce ortaya koymuş Yahoo, Microsoft bile Google teknolojisinin ve sempatisinin karşısında duramadı. Bakalım zaman herşeyi gösterir.

Yine de rekabet iyidir! Yolları açık olsun ;)

• 0 yorum »

MSN Messenger hesabınız diğer insanlara link mi gönderiyor, isteğiniz dışında mesaj mı gönderiyor? Bir çok kişi kim engellemiş gibi merak yüzünden sahte siteleri ciddiye alarak şifrelerini yazıyor.. Böyle olunca şifrenizi ve kullanıcı adınızı kim olduğu belli olmayan insanlara teslim etmiş oluyorsunuz..

Son günlerde "bu resim senin mi", "kim engellemiş öğrenmek için tıkla" gibi mesajlar geliyor ve gidiyor insanlara birbirinden..

Bu mesajlar kişinin bilgisayarında bulunan bir trojan, solucan (worm) veya virüs nedeniyle gönderiliyor. İlk iş olarak iyi bir virüs koruma programı, yanında iyi bir anti spy kullanmak gerekiyor.

Ama bunlardan da önce şu da yapılabilir. MSN Messenger için hotmail veya MSN hesabınızın parolasını değiştirin mutlaka. Parola değişince bu kendiliğinden gönderilen mesajlar durabilir. Eğer yeterli değilse olmazsa olmazlardan antivirüs programınızı kurun ve sürekli güncel tutun. Güncel olmayan antivirüs programının olması pek yararlı olmayacaktır.

Neymiş?

- MSN şifrenizi değiştiriniz
- Koruma programlarını kullanınız...
- Kim engellemiş falan filan gibi konularda meraklı olmayınız.. ;)

• 0 yorum »

Ergenekon davası kasıp kavuruyor ortalığı.. Kimler kimler gözaltına alındı ve gerçek olduğu iddia edilen örgütün kimlere kadar, hangi olaylara kadar uzandığı uzandı herkes şok içinde izliyor. Türkiye tarihine yazılan bir çok olay ile bağlantısının olduğu iddia edilmekte. Uğur Mumcu'nun, Ahmet Taner Kışlalı'nın katli ve daha bir çok olaya bağ kuruluyor ilgili terör örgütü ile.

Doğu Anadolu'da görev yapmış üst düzey bir komutanın itiraflarını okumuştuk geçtiğimiz yıllarda; komutan bölgeye yeni atanan öğretmenlere ait lojmanların yanına el bombası attıklarını söylüyordu. Öğretmen moda girsin ve tarafını erkenden seçsin, askeriyeye sığınsın, adam olsun gibisinden akıl işi olmayan bir hareketi açıklamıştı medyaya.. Bu zihniyet nasıl olabilir?

Ve en önemlisi bu insan bu el bombasını attığını itiraf etti. Bu doneyi biliyoruz ve doğruluğundan şüphemiz yok diyelim. Peki diğer bombalamaların, köy yakmaların, faili meçhullerin, cinayetlerin, terörist diye öldürülen suçsuz çobanların ve daha bir çok olayın yine bu gibi insanlar tarafından yapılmadığını nerden bilebiliriz.

Türkiye'nin karanlığı burada başlıyor. Doğuya ait neler neler anlatıldı. Neler neler söylendi. Hangi olaylar ile karşı karşıya kalında. İnsanların canı çok yandı terörden. Yanlış şeyler yapıldı hem askerimiz hem de yöredeki vatandaşlarımız tarafından. Ama ne olursa olsun en fazla zararı bölge gördü. Batıda altı kuru keyfi yerinde olup atıp tutanlar bilemezler oraları. Oraya gitmek lazım. Tez zamanda gitsinler. Gitsinler de Türkiye ile alakası var mı o şehirlerin bir görsünler! Ne bir yatırım ne başka bir şey. Batıdaki bir insanla bir tutmak olur mu oradaki insanları. Yılların getirdiği sorunlar ve tepkisellik insanları farklı yönlere savuruyor.

Toprak vatan toprağı, insan bizim insanımız! Neden sahip çıkmıyoruz? Sonuçta hepimiz kardeşiz. Hepimiz Mustafa Kemal'i desteklemiş ve adı Türkiye olan bu güzide memleketi kurmuş olan ecdatın torunlarıyız. Ülkene, milletine, kültürüne sahip çık.. Ayrım bize göre değil..

UYAN TÜRKİYE! UYAN VE GELECEĞİNİN ALTINA DİNAMİT KOYAN BU İNSANLARA DUR DE! ATATÜRK TÜRKİYESİ'NE SAHİP ÇIK...

• 0 yorum »

Dünyanın en yaşlı blog yazarı olan Olive Riley 108 yıllık bir yaşamı geride bırakarak aramızdan ayrılmış. Yaşına rağmen blog yazması son derece hoş bir olay açıkcası.

74 tane yazı yazmış bloğunda. Blog yazmanın tadı bir başkadır. Bunu geçte olsa farketmiş olmalı. Yazılarını son bir yıldır yazdığı anlaşılıyor. Ayrıca kendi bloğunda 109 yaşında vefat ettiği yazılmış.. Ama dünya medyası 108 olarak veriyor.

Blog başlığı ise "World's Oldest Blogger!" ;)

Mekanı cennet olsun!

• 0 yorum »

Geçtiğimiz hafta sonu Bursa'ya gittim. Giderken bol miktarda söylendim. Her zaman ki gibi feribot kuyruğu yüzünden bir sürü zaman kaybettim. Diğer bir sürü insan da zaman kaybetti. Bir türlü çare bulamadıkları bu sıra işkencesini nasıl çözebilirler acaba?


Dünyanın en büyük deniz taşıtı filosu olmakla övünen İDO işletmesi bayram ve tatil günleri için gidiş ve dönüşlerde yaşanan bu aşırı can sıkıcı olayı çözemiyorsa neyine övünmek, neyine dünyanın en büyük deniz filosu olmak?

Ekteki resimleri kendim çektim. Neden uğraştım acaba? Eee! Zaman çok ne yaparsınız.. Bir saat beklesinler bakalım kuyrukta filo rekortmenleri ve diğer yetkililer ;)

Canına yandığım Türk insanı böyle oldukça hakettiği gibi yaşamaya ve yönetilmeye devam edecek.. Sesini çıkaran susturulur. İster anarşist denilerek ister destek vermeyerek susturulur. Ondan sonra susan insana müstehaktır herşey artık...

• 0 yorum »

Çanakkale'de yaşamış olduğum dört güzel yıl.. Hiç çıkmaz aklımdan. Acısıyla tatlısıyla geçmiş onca gün. Bir hayat kurmuşuz orada kendimize. Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi başlamışız üniversiteye.

İlk yıl insan toy oluyor. Alışmaya çalışıyor. Bir bebek nasıl elleriyle, gözleriyle dünyayı keşfetmeye çalışıyorsa bizler de ilk yıllarda öyle çabalıyoruz. Önce kayıt belasını aradan çıkarıyoruz. Sonra kalacak yer sorunu çözüyoruz kendi kesemize uygun bir yolla. Ardından eve dönüş. Ardından büyük gün geliyor çatıyor. Üniversitede ilk günümüz başlıyor. Oturduğumuz sıralar ve bulunduğumuz sınıflar liseden pek farklı değil. Ama kıyafetlerimiz kendi seçimimiz. Özgürüz! Bir kıyafetle özgür mi olunur orası tartışılır tabi. Sonra sınıfta nereye oturduysan oradan arkadaş tayfanı seçmiş oluyorsun az çok...

İşte ben de bu şekil seçmiş olduğum can dostlarımdan birisi ile az önce yazıştığım için bu yazıyı yazma gereği duydum. Yedi yıla rağmen o güzel yürekleriyle ısıttıkları eski günleri unutmamak ve hala içtenlikle paylaşmak son derece anlamlı.

İlk yıl çok arkadaşım oldu. Çok fazla paylaşımda bulundum bu anlamda. Eğlenceliydi. Keşfetmek her zaman güzeldir ne de olsa. Ardından sene sonu gelince Çanakkale'ye ne kadar erken alıştığımı anlamıştım. Çünkü dördüncü yılın sonunda nasıl bir psikoloji yaşayacağımı gördüm o zaman zarfında. "Memleket neresi?" diyenlere "Çanakkale" bile diyebilirdim! Küçük İzmir, öğrenci kenti Çanakkale..

İkinci yıl ise ilk yılın toyluğunu atmanın keyfi ile hızlı başlar. Arkadaşlar özlenmiştir. Pansiyonda veya yurtta kalanlar daha önceden anlaştıkları şekilde ev tutarlar. Yeni bir yaşam başlar adeta. Tecrübe hazzı bir başkadır. Yeni gelenlere bakılır ve "Vay bee!" denir.

İkinci yıl da böylece hızla geçmiştir. Ardından üçüncü yılda insan daha bir deneyimlidir. Üçüncü yıl bir ara yıldır. Arada önemsiz durur açıkcası. O yıl da çabuk geçecektir ama..

Ve işte geldik dördüncü yıla.. Okulun eskilerindendir öğrencimiz. Yeni gelenler ona gıpta ile bakar. Ne bir toyluk ne de bir acemilik göremezsiniz tavırlarında. Bu bile yeni gelen için hayranlık sebebidir. Çok güçlü bir psikolojiye ev sahipliği yapar dördüncü sınıf öğrencisi.. Ama ne var ki son yılıdır artık. Bir yanda bitsin artık isteği, hayata atılma çabası diğer yanda ise dopdolu geçen dört yıl vardır. Hüzün başlar. Çünkü artık hiçbirşey eskisi gibi olmayacaktır. Geri dönmek imkansızdır o yıllara. Mezun olana kadar artık bu düşünce ile cebelleşir durur. Ve son yılı da öyle geçer.

Ondan sonra oynadığı maçlar mı, turnuvalar mı, gecenin bir yarısı kalkıp okey oynamaya gitmek mi, sabahlara kadar süren sohbetler mi, kışın soba başında ısınmaya çalışması mı, kordonda yürüyüşleri mi, kız veya erkek arkadaşları mı, kızdığı veya güldüğü anlar mı, dersleri verişi mi, tatillerin bitmesini isteyişi mi yoksa Çanakkale'nin o güzel bahar aylarını ve yazın gelişini mi, Kabatepe'ye yüzmeye kampa gidişleri mi, Bozcaada mı, Gökçeada mı, Ayazma mı yoksa akşam kordonda içtiği çay mı gelsin...

Mezunumuz mezun olduğuna bin pişman bir kaç yıl sonra bunun farkına varır.. Sonra mı? Artık çok geçtir. Şu an Çanakkale'de gezmekte olan eski bir dostumla görüştüm dedim ya.. Ondan sadece şunu istedim. Kordonda akşam çayını içerken bir yudumunu da bizim için iç dedim. İçerken de içinden "burada bulduklarıma ve burada bırakmadıklarıma" demesini istedim.

Bizler orada çok güzel dostluklar yaşadık. Koptuk mu kopmadık tabi ama Çanakkale olmadan da olmuyor maalesef. Ben eşimle Çanakkale'de çıktım yola.Şu an en yakın dostlarım arasında orada bulduklarım var. Orada yitirdiklerim de var ama hayat bir şekilde eliyor insanları..

Hayata ve yolu Çanakkale'den geçen, benim aldığım tadı alan herkese kucak dolusu sevgiler..

• 0 yorum »

Bu Kazım Abi'nin karakalem resmi.. Gerçek değil gibi göründüğüne bakmayın. Kazım Abi aynen bu resimdeki gibi temiz yüzlü, temiz bakışlıydı. Daha dün gibi onu sahnede görüşümüz. Keşke fırsat olsaydı da bütün sevenleri olarak ona tek tek sarılabilseydik gitmeden önce.. Senin ve diğer birçok insanımızın sebebi olanlar bunun hesabını nasıl verecekler bilemiyorum..

25 Haziran 2005

Arkadaşlarımla Kınalıada'dan dönüşte minibüste aldım haberi. Ablam aradı.

-"Haberin var mı" dedi!
-"Neyden?" dedim.

Sonrasında ise konuştum mu konuşmadım mı hatırlamıyorum. Ne önemi vardı zaten. Konuşsam ne olur konuşmasam ne olur. Şair Ceketli Çocuk bu dünyadan göçmüş gerisi önemli mi o an sanki..

Babamdan sonra sanki ailemden birini daha kaybetmiş hissi ile doldum. Minibüste herkesin ortasında gözlerim doldu doldu taştı. Belki de babamın acısını yaşadığım şoktan dolayı içime atmıştım. Kazım Abi ile beraber hepsi içimden taştı. Kazım Abi zaten hayattayken şarkıları ile bizleri hayata bağladı. Kaybettiklerimize uzandık onunla. Şimdiyse birçoğumuzun abisi, annesi, babası, ablası gibi Kazım Abi de bilinmeze uzandı. Yolun açık olsun Kazım Abi. Seni her geçen gün daha da özlüyoruz.

Bu satırları yazan bir çok insan olduğu gibi paylaşan da bir çok insan var. Gidenler unutulur bir gün belki ama biz seni zaman geçtikçe daha da özlüyoruz. Şarkıların bizimle.. Sen bizimlesin!

Sevgiyle Şair Ceketli Abim

• 0 yorum »